علی (ع) با فضه آمد. آتشی در دلش برپاشده بود!!؟ بی اختیار عبای خود را روی بانو انداخت و او را به فضه سپرد ، و خود آمد تا مهاجمین را بیرون کند...

گریبان سردسته آنان - یعنی عمر(لعنت الله علیه)را- گرفت، و او را بر زمین کوبید و فرمود: « اگر سفارش پیامبر(ص) نبود می دانستی علی (ع) کیست و تو کیستی!، و چون تویی نمی تواند بی اجازه وارد خانه من شود»!!!

همه فرار کردند، و علی (ع) خود را کنار فاطمه (س) مجروح رساند؛ و سر او را بر زانو گرفت. اکنون خانم از هوش رفته؛ و دیگر ناله ای ندارد. نکند فاطمه (س) را هم کشتند؟!

فضه، به زحمت خانم را به هوش آورد ... تا چشم باز کرد پرسید: فضه، علی (ع) کجاست؟!