جابر بن حارث سلماني

جابر از شهیدان کربلاست که در مأخذ گوناگون از وي با نام هاي جُناده، جابر، جبّار، جیاد، حباب، حیّان، حَسّان، حیاة و عبادة یاد شده است. نام پدرش را نیز گروهي حارث و گروهي حرث نوشته اند. همچنین نسبت قبیله اي او را سلماني و سلماني ازدي گفته اند.

گویا وي در شمار کساني است که در عُذَیب الهِجَانات به محضر امام حسین(ع) شرفیاب شدند؛ وحرّ که به فرمان ابن زیاد مراقب امام(ع) و همراهانش بود، مي خواست آنان را دستگیر و یا به کوفه برگرداند. ولي با مخالفت امام حسین(ع) مواجه گردید و از این کار صرف نظر کرد.امام(ع) با این یاران تازه از راه امده اش به گفتگو پرداختو اخبار کوفه را از آنان پرسید و به وسیلۀ اینان از شهادت فرستاده اش به کوفه، قیس بن مُسَهّر صیداوی، آگاهي یافت.

برخی منابع متأخر نقل کرده اند که جابر از اصحاب رسول خدا(ص) و امیرالمومنین علی(ع) بوده و در جنگ صفین نیز حضور داشته است. همچنین او را از کسانی دانسته اند که در کوفه با مسلم بن عقیل بیعت کرد و پس از دستگیری و شهادت مسلم، مخفیانه از کوفه خارج شد و در بین راه، خود را به کاروان امام حسین(ع) رساند.

صبح عاشورا و در ابتدای کارزار، جابر و همراهانش، با شمشیرهایشان بر قلب سپاه دشمن حمله بردند، و پیکاری نمایان کردند. در جریان نبرد وقتی به محاصره درآمدند و ارتباطشان با یارانشان قطع گردید، حضرت عباس(ع) به یاریشان شتافت و آنها را که مجروح شده بودند، از محاصره رهانید.هنگام بازگشت، بار دیگر دشمن به آنان نزدیک شد و آنها نیز با تمام قدرت بر خصم تاختند و پس از مبارزه ای دلیرانه همگی در یک مکان به فیض شهادت نایل آمدند.

در زیارت منسوب به ناحیه مقدسه و همچنین زیارت رجبیه، بر این شهید بزرگوار درود فرستاده شده است.

یا حسـین ...

حضرت محمّد (ص) :

مَن سَألَ اللهَ الشَّهادَةَ بِصِدْقٍ بَلَّغَهُ اللهُ مَنازِلَ الشُّهَداءِ وَإنْ ماتَ عَلَی فِراشِهِ.
هركس صادقانه از خداوند شهادت بخواهد، خداوند او را به مقام شهيدان می‌‌رساند، هر چند در بستر بميرد.

امام علی (ع) :

لاتُودِعَنَّ سِرَّکَ مَنْ لا أمانَةَ لَهُ.
راز خود را به کسی که امانتدار نیست، مسپار.

حضرت فاطمه زهرا (س):

إنَّ اللّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً وَلايُبالى.

همانا خداوند متعال تمامى گناهان بندگانش را مى آمرزد و از كسى باكى نخواهد داشت.

 امام حسـن (ع):

إذا لَقى أحَدُكُمْ أخاهُ فَلْيُقَبِّلْ مَوْضِعَ النُّورِ مِنْ جَبْهَتِهِ.

وقتى انسان برادر مؤمن (و دوست) خود را ملاقات نمود، بايد پيشانى و سجده گاه او را ببوسد.

 امام حسـين(ع):

أيُّما إثْنَيْنِ جَرى بَيْنَهُما كَلامٌ، فَطَلِبَ أَحَدُهُما رِضَى الاْخَرِ، كانَ سابِقَهُ إلىَ الْجَنّةِ .

چنانچه دو نفر با يكديگر نزاع و اختلاف نمايند و يكى از آن دو نفر، در صلح و آشتى پيش قدم شود، همان شخص سبقت گيرنده، جلوتر از ديگرى به بهشت وارد مى شود.

امام سجاد (ع):

الدُّنْيا سِنَةٌ، وَالاْخِرَةُ يَقْظَةٌ، وَنَحْنُ بَيْنَهُما أضْغاثُ أحْلامِ.

دنيا همچون نيمه خواب (چُرت( است و آخرت بيدارى مى باشد و ما در اين ميان رهگذر، بين خواب و بيدارى به سر مى بريم.

 امام باقر (ع):

فَضْلُ صَلاةِ الْجَماعَةِ عَلى صَلاةِ الرَّجُلِ فَرْداً خَمْساً وَ عِشْرينَ دَرَجَةً فِى الْجَنَّةِ.

فضيلت و برترى نماز جماعت بر نماز فُرادی و تنها، بيست و پنج درجه از مقامات بهشتى است.

 امام صادق (ع):

إنّ مِنَ السُّنَةِ لُبسَ الخَاتَمِ.
به راستي به دست کردن انگشتر از سنت است.

 امام کاظم (ع):

إيّاكَ أن تَمنَعَ في طاعَةِ اللَّهِ فَتُنفِقُ مِثلَيهِ في مَعصِيَةِ اللَّهِ.
مبادا از خرج كردن در راه طاعت خدا خوددارى كنى، و آن‏گاه دو برابرش را در معصيت خدا خرج كنى.

 امام رضا (ع):

الصَّلوةُ عَلى مُحَمَّد وَ آلِهِ تَعْدِلُ عِنْدَاللهِ عَزَّ وَ جَلَّ التَّسْبيحَ وَالتَّهْليلَ وَالتَّكْبيرَ.

فرستادن صلوات و تحيّت بر حضرت محمّد(ص) و اهل بيت آن حضرت در پيشگاه خداوند متعال، پاداش گفتن «سُبْحَانَ الله، لاَ إلَهَ إِلاَّّ الله، الله ُاكَبْرَ» را دارد.

 امام جواد (ع):

مَنِ اسْتَحْسَنَ قَبيحاً كانَ شَريكاً فيهِ.

هر كه كار زشتى را تحسين و تأييد كند، در عِقاب آن شريك مى باشد.

 امام هادي (ع):

أبخَلُ أذَمّ الأخلاق.
نکوهيده ترين صفت ها بخل و تنگ چشمي است.

 امام عسگري (ع):

ما أقْبَحَ بِالْمُؤْمِنِ أنْ تَكُونَ لَهُ رَغْبَةٌ تُذِلُّهُ.
قبيح ترين و زشت ترين حالت و خصلت براى مؤمن آن حالتى است كه داراى آرزوئى باشد كه سبب ذلّت و خوارى او گردد.

حضرت مهدي (عج):

أكْثِرُواالدُّعاءَ بِتَعْجيلِ الْفَرَجِ، فَإنَّ ذلِكَ فَرَجَكُمْ.
براى تعجيل ظهور من - در هر موقعيّت مناسبى - بسيار دعا كنيد كه در آن فرج و حلّ مشكلات شما خواهد بود.

پارسال مطلب هفته دفاع مقدس را آماده کردم و پست مطلبش به دست یک عزیز بروز شد ...

امسال نمی خواستم در این هفته پستی روی وبلاگ بگذارم اما یک عکس ...

چشمم به عکسی افتاد به یاد عزیزی افتادم ، دلم لرزید ...

به یاد همه جانبازان عزیز شیمیایی ِمان ...

به یاد خس خس سوزناک سینه هایشان ...

به یاد نفس های سنگین و خونی ِشان ...

به یاد ماسک های اکسیژن، دیرینه ترین همراهشان ...

پست مطلب امسال هم تقدیم به عزیز پارسالی که امسال نیست ...